ZAMAN

I

Eskiden olsa

çok eskiden

yani hapiste.

Dışarda,

yüreği

hala pır pır atarken kırlangıçların.

Yani

daha,

öksüz değilken evlerin çatıları;

Soluğumdur, der

buğulanan camlara

ya bir düş çiziktirirdin

ya bir şiir...

Sonrada ellerini

çenene dayayıp

yıldızları seyrederdin

parmak izleri alınmış düşlerinin arasından...

Martılar konmazdı hiç

ne kadar beklesende

avludaki telörgünün üstüne

ama

görüş günlerin vardı her çarşamba

Jandarma baskısına inat

annene, seviciye çıktığın...

II

Eskiden olsa

çok eskiden

yani hapiste.

Dışarda

         daha donup ölmemişken

Mastı çiçeğinin kökleri.

Yani

daha öksüz kalmamışken

evlerin çatıları.

Soluğumdur, der

         katlanırdın havadaki ayaza.

Hapisliğine bakmayıp

kardan adam yapardın avluda

terlriksiz ayaklarınla

sonrada her çarşamba anlatırdın

büyük bir iş yapmış çocuk gibi

seviciye çıktığında onu...

III

Şimdi

bütün kırlangıçları ölü

tüm hapishane kentlerin

mastı çiçekleri donmuş.

Dışarda

         her nefeste

boğazına çatallanan bir acı yalnız.

Ve

Öksüz, çatısız kalmış

kondu evleri.

Yutkunduğun her solukda

görüş günlerin kaldırılmış;

seni

çarşambaları artık kimse sevmeyecek...

03.02.2009