YETMİŞİNCİ YAŞ YAZISI

Otuzbeşime girdiğim günü, dün gibi hatırlıyorum ne garip. Ren nehri kenarında oturup rakı içmiş, suya taş atmıştım bir ağacın gölgesinden. Biraz Cahit Sıtkı`ydım, biraz Edip Cansever

o gün; belki biraz da Pedro Garfias`dım kimbilir.

Otuzbeş yıl geçmişti aradan, dile kolay...

Otuzbeş koca yıl.

Günlere bölüp çarpmadım kaç gün eder diye zamanı, kaç ölü gün diye, hesaplamadım hiç.

Ölüydüler çünkü...

Otuzbeşimde, yıkık da olsa kentlerim vardı benim, şiir şehirlerim kuşatma altında direnen. Balkonda zeytin fidesi,meydanda ayak izlerim. Yürekte ki istasyonlar raylarını sökmemişti daha sevdaya giden, sevdadan gelen. Söğüt ağacı saçlarını yıkıyordu o zamanlar suda. Ne ot kurumuştu baharda, ne de orkinos boğulmuştu Akdeniz’ de. Yakmamıştım şiir şehre dönüş biletlerimi anlayacağınız...

Otuzaltımda annemi kaybettim.

İçimdeki tüm gemiler rotasını kaybettiydi fırtınalarda. Kollarımdaki kelepçeleri hatırladım biranda, sigarasızlığımı gecede.

Mataramda su kalmamıştı.

Söz sadece ihanetti.

Ertesi sabah kalktığım da geceydi yalnız.

Baktım çakallar var sokakta ,sevmem: yine yattım.

Her sabah uyandığımda farkına vardımki birşeyer eksik ömrümde. Kelepçeli sigarasız gecelerimden çalınmış birşeyler var hep.

Bir Orkinos gözünden vulmuştu zıpkınla, zeytin ağacım kurumuşdu, ayaklarımı bir meydanda kırmışlardı.

Baktım, tek „annem“ diye kaydettiğim telefon numarası çalmıyor telefonumda: sildim bütün hafızaları.

Yetmiş yaşıma girdim....