SENSIN

I

‚seni anlatabilsem seni’

II

Dingin sulardaki Ay’ a bak

ne görüyorsan o sensin.

Dağlara bak gecede ki

kurtlar ulur, ağaçlar sessiz.

Bir tümseğe saklar kendini yaralı bir ceylan

o tümsek sensin...

III

Pencereyi aç

dışarda bir serin yel

o serin yel sensin.

Hangi söze,

hangi dile kelepçe dayandıki

senin gül dudaklarına dayansın.

Penceremin önünde bir çiğdem

sokaklarım kuşatmada

sen, o yaprakları ıslak çiğdemdedesin sabahları...

IV

Ne yana koşsam

ellerim bomboş

kafiye sözler değil biliyorsun

içimde akan ırkmaklar.

Ah bir kere boğulsam sende derim

hiç ayılmasam

Nil’ de bulsalar bedenimi

toprak diye ekine karılsam.

Bak bütün yeminlerim ekmek oldu sende;

ekmeğe bak!

alınterine, öğütene, taşıyana, ırmağa

sen o ekmeği ekmek yapan dişlidesin.

28.01.09