Saatlerdir elimde bir Atila İlhan kitabı.

Ve saatlerdir  ben , ömrümü düşünüyorum,

serseri ömrümü.

Geriye ne kalmış diyorum,

terkettiğim hapishanelerden kendi kendime,

geriye ne kalmış elimde;

Taşra yollarda bir tavşan ezilmiş,

bir martı eminönüde kaybolmuş,

bir çocuk mendil satıyor hala diyorlar otoyollarda.

‚Ömründen geriye kalan ölüm ve yoksulluk’ diyor

1963 de Ostrowski

tekerlekli sandalyesine yaslanarak savaştan kalan acılarıyla...,

Hapishane gibi,

içimi esir etmeye çalışan aşksız kadınlardan,  

içimi tir tir titreten asfalt yollar kurulmuş şehirlerime...

O yüzden,

bütün kondu mahallelerin de,

her toprak yola bir barikat kuruyorum ve

zengin arabalarından,

nefesimle çaldığım benzini

üstüne döküp yakıyorum her gece...

ilk barikatımı panzerleri ile geçiyorlar...

Kopan kol, parçalanan yürek ilk şarapnel de.

Yaralı, kırık,

tüm askerlerini kaybederek çekiliyorsun oradan.

Hüznün büyük...

Yoksun,

yoksulsun

kimse anmıyor adını ölsende bir aşk uğruna...

Bir nehrin kenarına oturup ağlıyorsun yalnızca....

Ama sen zambak gibi kokuyorsun ya

İkinci barikatta biliyorsunki,

direnmelisin, direnmeliyim...

Burayı da kaybedersen,

yürek bombalanmış, memeler fosfor yanığı

ciğer soluyor hala.

Fakat bir sedefli gibi utanacaksın ömrün boyunca.

Ağrına gidecek öyle yaşamak çocukların.

Durmuyorlar...

Filistin’ den, Amed’ den, Afrika’ dan

taş toplayıp

atıyorlar acımasızca gelen panzerlerin üstne..

Kimi ölü o bebelerin kimi hapiste kızıl saçlım...

Üçüncü barikatta,

yüreğine bir G3 tüfeği dayalı.

Gözlerin bağlı, ellerin arkadan kelepçeli...

Bakıyorsun...

Bütün barikatların yıkılmış,

toprak yolların işgal altında

ve yüreğine dayalı bi G3....

Sıh ulan sıh ben ölmezem gayrı diyorsun....

Geriye senden sadece bi zamabak kokusu....