I

Tüm benliğimi yitirmiş durumdayım.

Apansız bastıran bir acıda

uzak uzak şehirler kurulmuş

solgun tenime:

bütün sokaklarım kuşatılmış.

Her köşe başında üstüme çevrili bir mavzer

ve her mavzerden çıkan

yanık bir düş kokusu o şehirlerde:

Limanlarım tutulu.

Öyle çaresizimki....

Onbir yıldır vatansız gibi yaşarım

senden uzak diyarlarda.

Üstüme,

onbir yildır

hüzün diye yağan bir yağmur her akşam.

Ve her akşam ben

yalnız seni düşünürüm...

Sonra gözyaşlarmı

bir şiire toplarım.

Issızlıklarımı bir ada da biriktirmiştim zaten

çağırdığımda geleceklerdi

onları alırım yanıma.

Hangi kadın bilebilirdi ?

en güzel şiirlerimi

sana yazacağımı birgün...

II

Tüm sevinçlerimi yitirdim ben.

Ölümden bile korkmuyorum artık.

Hatta ölsem diyorum çoğu zaman

bazen seviyorum o kara şallıyı

banada gelecek diye.

Senle birlikte gitti diye de

nefret ediyorum azrailden.

İçimdeki tüm şarabi eşkiyalar

soruyorlar bana:

„Peki ama neden

neden evinde bir barabellum yok“ diye...

Susuyorum bir militan gib apansız.

Öyle özlüyorumki seni

bilemezsin...

III

En sevdiğin ağaca bakıyorum,

yaprağa küsüyorum,

köke suya aşık oluyorum.

Sen

en iyisi benim gözyaşlarımı selde topla diyorum

ki dağdan boşanıp

toprağını sulasınlar.

Apansız bastırıyor çünkü gözyaşları....

08.02.09