BİR ŞAİRİN ÖLÜMÜ
Ellerim, güzel ellerim
yazan çizen
yapıp yıkan
vurup
dirilten...
Ellerim,
güzel ellerim
uzun, upuzun parmaklarım
sogukta titreyip
nar gibi pembeleşen
tarlada nasırlaşıp
fabrikada işçileşen
evde ocağa kömür koyan
ellerim...
Bir kadına dokunduğunda ürperen
ürperten,
konuşurken korkunç bir ayıpmış gibi
nereye saklayacağımı bilemediğim
utangaç ellerim...
İri, kocaman
saçma sapan düşünen
akıllı ellerim.
Meydanlarda yumruklaşıp
güneşe kızan neden uzak diye
sokaklarda
yırtık cebimde yoksul...
Ellerim
sürgünden kırık
sevdadan kırık
ölümden kırık
kırıkda kırık ha...
Kelepçelendikleri zaman
„kanasın“
demişti başçavuş
Muş`lu onbaşıya
kanamıştılar...
Görüş günlerinde
kelepçesiz dokundular
annemin ellerine
iki telörgü
ve kalın cam arasından
annem beni öldürecek değildi ya.
Ellerim hiç anlamadı o yüzden
karşı karşıya
birbirine dokunmaya çalışan iki avucun
neden birbirine asla kavuşamadıgını...
Dokunamayacak
sabahları bir dut ağacının
ıslak nemli yapraklarına....
Bakın ellerime
sürgünden kırık
sevdadan kırık
ölümden kırık.
İri, kocaman
saçma sapan düşünen
akıllı ellerim.
Yazamıyorlar artık.
Parmakları yüreğin
kuma öğütülmüş....
YETMİŞİNCİ YAŞ YAZISI
Otuzbeşime girdiğim günü, dün gibi hatırlıyorum ne garip. Ren nehri kenarında oturup rakı içmiş, suya taş atmıştım bir ağacın gölgesinden. Biraz Cahit Sıtkı`ydım, biraz Edip Cansever
o gün; belki biraz da Pedro Garfias`dım kimbilir.
Otuzbeş yıl geçmişti aradan, dile kolay...
Otuzbeş koca yıl.
Günlere bölüp çarpmadım kaç gün eder diye zamanı, kaç ölü gün diye, hesaplamadım hiç.
Ölüydüler çünkü...
Otuzbeşimde, yıkık da olsa kentlerim vardı benim, şiir şehirlerim kuşatma altında direnen. Balkonda zeytin fidesi,meydanda ayak izlerim. Yürekte ki istasyonlar raylarını sökmemişti daha sevdaya giden, sevdadan gelen. Söğüt ağacı saçlarını yıkıyordu o zamanlar suda. Ne ot kurumuştu baharda, ne de orkinos boğulmuştu Akdeniz’ de. Yakmamıştım şiir şehre dönüş biletlerimi anlayacağınız...
Otuzaltımda annemi kaybettim.
İçimdeki tüm gemiler rotasını kaybettiydi fırtınalarda. Kollarımdaki kelepçeleri hatırladım biranda, sigarasızlığımı gecede.
Mataramda su kalmamıştı.
Söz sadece ihanetti.
Ertesi sabah kalktığım da geceydi yalnız.
Baktım çakallar var sokakta ,sevmem: yine yattım.
Her sabah uyandığımda farkına vardımki birşeyer eksik ömrümde. Kelepçeli sigarasız gecelerimden çalınmış birşeyler var hep.
Bir Orkinos gözünden vulmuştu zıpkınla, zeytin ağacım kurumuşdu, ayaklarımı bir meydanda kırmışlardı.
Baktım, tek „annem“ diye kaydettiğim telefon numarası çalmıyor telefonumda: sildim bütün hafızaları.
Yetmiş yaşıma girdim....
ANNEME MEKTUPLAR
O en güzel gülüşünle hatırlıyorum seni.
Hani ilkbaharda çiçek açmış dalların yüzü varya
al al, pembe pembe,
öyle kalmış aklımda gülüşlerin.
Bakmadan fotoğrafına
yatmıyorum geceleri.
Uyku tutmuyor sonra;
bir sağa bir sola dönüyorum yatakta.
Sabahları balkona çıkarıp
havalandırmasam yastığımı
çarşafa yapışacak zavallım.
„Onun ne suçu var“ diyip
dikilemiyorum gecenin karşısına...
O en güzel gülüşünle hatırlıyorum seni.
Hani an vardır,
tarlalarda yoncalar
gelincikler beraber ürürler,
asma dalı,
salkımın ağırlığına eğer ya boynunu,
öyle kalmış aklımda gülüşlerin.
Ilk bahar olunca seni hatırlamadan olurmu ?
Ne zaman bir nehre insem
aklıma geliyorsun apansız.
Hele bir de geceyse
ömrümün bütün gemileri rotasını kaybediyor.
İçimdeki kederi
hangi gemide karaya oturtsam diyorum.
O yüzden bütün aşklarim,
bütün kadınlarım yalan artık...
O en güzel gülüşünle hatırlıyorum seni.
Hani incir gibi,
hani fırından yeni çıkmış taze ekmek kokusu gibi,
hani aralık ortasinda
yinede masmavi
uysal bir deniz gibi bir sahil kasabasında...
O yüzden
gözlerini öpmeden
bir şiire başlayamıyorum inan.
Babamda,
bende
gözlerindeki üzüm tadını bildiğimizden belki de,
her akşam iki kadeh öpüyoruz seni.
Benim parmaklarım sarardı tütünden.
İçimiz çürüdü sevdadan
Ve ben artık hiç bir şiiri ağlamadan bitiremiyorum...
13 Nisan 09
SUSKUN
Gece yarıları yıkıldı içimdeki şehirler.
Nereye baksam
bir enkaz,
her göçükde
yaralı bir ayçiçeği.
Eşşekler gibi biliyorum
ben seni
içimdeki depremlerde
kaybettim...
Ama yürek dayanamadı
yarıldı gece yarıları.
Bütün mut`larımın
yüzü kanıyor o yüzden
umutlarım ölü..
Nereye baksam
sende yitirdiğim beni görüyorum.
İçimde suskun bir Ermeni türküsü...
09.03.09
I
Tüm benliğimi yitirmiş durumdayım.
Apansız bastıran bir acıda
uzak uzak şehirler kurulmuş
solgun tenime:
bütün sokaklarım kuşatılmış.
Her köşe başında üstüme çevrili bir mavzer
ve her mavzerden çıkan
yanık bir düş kokusu o şehirlerde:
Limanlarım tutulu.
Öyle çaresizimki....
Onbir yıldır vatansız gibi yaşarım
senden uzak diyarlarda.
Üstüme,
onbir yildır
hüzün diye yağan bir yağmur her akşam.
Ve her akşam ben
yalnız seni düşünürüm...
Sonra gözyaşlarmı
bir şiire toplarım.
Issızlıklarımı bir ada da biriktirmiştim zaten
çağırdığımda geleceklerdi
onları alırım yanıma.
Hangi kadın bilebilirdi ?
en güzel şiirlerimi
sana yazacağımı birgün...
II
Tüm sevinçlerimi yitirdim ben.
Ölümden bile korkmuyorum artık.
Hatta ölsem diyorum çoğu zaman
bazen seviyorum o kara şallıyı
banada gelecek diye.
Senle birlikte gitti diye de
nefret ediyorum azrailden.
İçimdeki tüm şarabi eşkiyalar
soruyorlar bana:
„Peki ama neden
neden evinde bir barabellum yok“ diye...
Susuyorum bir militan gib apansız.
Öyle özlüyorumki seni
bilemezsin...
III
En sevdiğin ağaca bakıyorum,
yaprağa küsüyorum,
köke suya aşık oluyorum.
Sen
en iyisi benim gözyaşlarımı selde topla diyorum
ki dağdan boşanıp
toprağını sulasınlar.
Apansız bastırıyor çünkü gözyaşları....
08.02.09
« Önceki ::